Op 1 mei arriveerde ik in Mechelen. Niet met een lijst van dingen die ik moest doen of zien, maar met het voornemen om hier een thuis te maken. Sindsdien ben ik vooral bezig geweest met inrichten, uitpakken en aanpassen. Ik bracht mijn appartement in orde en zette mijn fotostudio opnieuw op gang. Pas nu, een paar weken later, begin ik te beseffen dat ik de stad zelf nog nauwelijks echt heb ontdekt.
Toch voelt Mechelen als een goede keuze. Het is een plek waar ik graag wil zijn, ook al ken ik haar nog niet goed. Het is alsof ik in een huis ben ingetrokken waarvan ik alleen de inkomhal heb gezien. De rest wacht nog op me. En dat is niet erg. Ik heb tijd.
De eerste weken stonden volledig in het teken van praktische dingen: meubels, verlichting, internet, administratie. Ik pakte mijn fotomateriaal uit, organiseerde alles opnieuw en zette de ruimte naar mijn hand. In mijn hoofd was er weinig plaats voor verkenning. De enige wandelingen die ik maakte, waren functioneel: naar de supermarkt, naar de kringwinkel, een doos wegbrengen. Ik liep Mechelen niet in als reiziger, maar als iemand die zich eerst moet installeren om op adem te komen.
En toch merkte ik dingen op, zelfs tijdens die praktische momenten. Hoe vriendelijk mensen groeten op straat. Hoe stil sommige straten kunnen zijn, zelfs overdag. Hoe centraal alles ligt. Dat de Dijle op wandelafstand is. Dat ik tegelijk midden in de stad en dicht bij rust zit. En daar ben ik dankbaar voor. Want het maakt mijn verlangen om Mechelen te ontdekken alleen maar groter.
Binnenkort wil ik beginnen met kleine verkenningen. Geen grote tochten en geen lijstjes met must-sees. Gewoon rustig beginnen. Een straat nemen die ik nog niet ken. Op een bankje gaan zitten zonder plan. Een koffiebar binnenstappen waarvan ik de naam niet ken. Misschien een eerste ochtendwandeling maken zonder camera, gewoon om te kijken.
Mechelen voelt als een stad die je niet moet forceren. Ze lijkt te zeggen: neem je tijd. Leer mij op jouw tempo kennen. En dat past precies bij hoe ik me nu voel. Er is nog zoveel onbekend, en dat is geen probleem. Het is juist fijn om ergens te wonen waar nog iets te ontdekken valt. Niet omdat het moet, maar omdat het mag.
Intussen krijgt mijn fotostudio steeds meer vorm. Dat geeft me rust. Het betekent dat ik straks ruimte kan maken voor meer dan werk en organiseren. Voor kijken. Voor voelen. Voor vastleggen. En voor schrijven, hier op deze blog. Ik weet dat Mechelen daarin vanzelf een rol gaat spelen. Niet als onderwerp, maar als omgeving die me beïnvloedt, inspireert en begeleidt.
Ik woon nu in Mechelen. Ik wil haar leren kennen. Maar ik wil dat niet haastig doen. Ik wil ontdekken hoe ze klinkt op een dinsdag, ruikt op een natte ochtend en verandert met het licht van de seizoenen. Ik wil haar hoekjes vinden en haar ritme leren kennen. Ik weet zeker dat dit vanzelf komt. Stap voor stap. Zonder druk.
Voor nu ben ik vooral blij dat ik hier ben. Dat Mechelen het decor mag worden van wat komt. Dat ik hier mag bouwen aan iets nieuws, met ruimte om te groeien.