Ik val in herhaling: weer 24 km
Deze keer kon ik er echt niks aan doen. Tussen Grand-Fort-Philippe en Calais lag er niets dat je een dorp kunt noemen. Twee plaatsjes waar er meer paarden dan mensen waren. Dat was het. Maar eerlijk, hoewel het nog heel pittig was, ging het me toch al een stuk beter af. De laatste 4 á 5 kilometer waren zwaar, maar ik vraag me af of dat ook niet een beetje komt doordat ik er dan bijna ben.
Alleszins, deze morgen was ik om 9u00 klaar voor vertrek en het zonnetje scheen, dus gezwind op pad! Ik wist dat het er 23 á 24 gingen worden, maar ik zag het zitten. Ook met het idee dat ik dan morgen en overmorgen het super mooie stuk tussen Calais en Boulogne-sur-mer kan doen! Daar verwacht ik veel van. Nog een paar mooie foto’s bij vertrek en na een klein half uurtje zag ik voor het eerst weer de zee.
Maar ik mocht een heel stuk niet langs de zee wandelen, want dat was een beschermd natuurgebied. Dus het pad liep lange tijd door de duinen. Pas na een tiental kilometer kon ik eindelijk een stuk naast de zee lopen. Ondertussen was de zon echter verdwenen en was het eigenlijk weer zo triestig grijs als gisteren. Toch nog wat foto’s gemaakt onderweg.
Een mooi vlonderpad van een paar kilometer, dat was wel leuk.
Een paar plannen van het gebied. Ik zag Wissant en Wimereux erop staan en ik kreeg opeens haast 😀
Van deze bordjes kan ik ook blij worden 😀 gewoon weten dat je op het goede pad zit en dat er mensen zijn die zich inzetten om deze paaltjes te plaatsen. Als ik het goed heb begrepen dan worden die paden vooral door vrijwilligers uitgezet en onderhouden.
Een van de vele duinen die ik gepasseerd ben vandaag.
De laatste 10 km waren werkelijk om snel te vergeten. De laatste paar kilometer gingen zelfs door een verlaten industriegebied van Calais. Daar werd ik niet blij van. Ik was dan ook heel tevreden toen ik rond 16u00 voor de deur van mijn airb&b stond.
Morgen vertrekt mijn pad aan de Notre Dame kerk van Calais, dat is hier 150 meter vandaan. Nog even door de stad en dan gaat het echte verhaal langs de kust beginnen. Ik hoop dat de zon van de partij is, dan verwacht ik veel mooie foto’s morgen. Ciao!
Zo leert men onderweg vanalles hé. De thuisblijvers hebben ongelijk, zoals steeds. Vreemd dat ik niks meer over je koffiemachientje gehoord heb….
Tja, het koffiemachientje was toch niet zo een succes. Ik vind het een beetje te omslachtig voor wat het is… En dan weegt die kilo extra in de rugzak…
Hey Stefan, al kunnen genieten van je koffieapparaatje ? Groetjes van ook een echte kaffeeloet !
Dag Pierre, het is wel lekkere koffie, maar te veel gedoe voor mij. Gaat volgende keer niet meer mee.
Door de duinen stappen of ploeteren, lijkt me heel vermoeiend… geen last van blaren of zo ?
Hoe was de B&B ? Zijn de mensen geïnteresseerd in je verhaal ? Of komen die meer mensen tegen die een lange tocht met de rugzak doen, daar in de streek ?
Dag Rina, ik heb absoluut geen last meer van blaren nu. Ik heb dan ook top Meindl schoenen aan. Dat kost wat, maar dat is het waard voor mij!
Ik doe meestal B&B’s zonder aanwezigheid van een host. Maar die waar ik mensen gezien heb, daar waren de mensen heel geïnteresseerd in mijn wandeling. Er zijn er al verschillende die zich hebben ingeschreven op de nieuwsbrief. En nee, ze zien niet zo vaak mensen met mijn plannen 🙂