27 maart: laatste dag van mijn eerste 8 dagen.

Van Wissant naar Ambleteuse: 19 km

Vandaag geraakte ik moeilijk uit bed. Was dat omdat het de laatste dag was of omdat ik zo lekker warm in mijn bed lag? Mijn gebruikelijke koffietjes gedronken, nog even binnen in de Spar en tegen 9u30 was ik toch weer terug op stap. Ik twijfelde over mijn einddoel van vandaag. Enerzijds wilde ik niet te lang wandelen vandaag, anderzijds wilde iets in mij ook de uitdaging aangaan om helemaal naar Boulogne-Sur-Mer te wandelen, waar ik vanavond de trein zou nemen. Maar dat zou wel een echte krachttoer geweest zijn, dat was net geen 30 km, volgens mijn mapje van de GR 120. Daarover gesproken, ik heb vandaag een besluit genomen. Ik ga die GR niet meer minutieus volgen. Ik zal je ook zeggen waarom. De GR doet eigenlijk niet wat ik wil, namelijk zoveel mogelijk langs de kust wandelen. Die gaat te pas en te onpas het binnenland in, terwijl ik op mijn kaarten zie dat er ook een pad langs de kust is. Vandaag, toen ik bij Cap-Gris-Nez passeerde, leidde de GR mij af naar een pad dat terug richting Wissant liep. Hola, misschien ligt het aan mij, maar toen kreeg ik toch even het gevoel, ‘Niet met mij he!’. Het had me al een paar keren tegengestoken en dit was de druppel. Ik weet waar ik naartoe wil, namelijk zuidwaarts, zolang de zee aan mijn rechterhand ligt, ga ik de goeie richting uit. Het heeft nog een paar bijkomende voordelen. Ten eerste moet ik nu niet meer constant lopen te zoeken naar die GR symbolen, want soms kunnen ze ze wel goed verstoppen. Zo ben ik vrij regelmatig even het spoor bijster geweest om er daarna weer terug op te komen. Daar hoef ik mij nu ook niet meer aan te ergeren. Ten tweede vind ik het eigenlijk heel leuk om op mijn kaartje van Komoot te zoeken naar het pad het dichtste bij de zee. Dus nadat de GR mij terug naar Wissant wilde laten lopen, ben ik mijn eigen weg gegaan. En ik merk dat ik hem dan regelmatig toch weer terug tegenkom. Het brengt me meer rust nu. Daar ben ik blij om.

Mijn lichaam deed weer flink pijn vandaag. Ik moet uit die twee 4-daagse toch besluiten dat ik nog niet klaar ben om dagen na elkaar te gaan wandelen aan deze afstanden. Dus mijn eerste 3-weekse wandelreis in Bretagne binnenkort, nog een goeie 2 weken, ga ik daar rekening mee moeten houden. 21 dagen elke dag rond de 20 kilometer wandelen, dat gaat niet gebeuren. Ik twijfel nog hoe ik dat het beste ga aanpakken. 3 dagen wandelen gaat prima, dus dat ga ik zo houden. Ik vraag me alleen af of ik de 4de dag een rustdag zou inlassen of eerder voor een kleinere afstand zou gaan, om toch niet stil te staan. Qua gedacht zou ik voor het 2de opteren. Maar ik weet niet wat het beste zou zijn voor mijn lichaam. Graag hoor ik jullie mening hierover.

Ik maak deze blog voor één keer een dag later, waarvoor mijn verontschuldiging. Er zijn 2 redenen. Ten eerste, lang leve de spoorwegen, was ik gisterenavond uiteindelijk pas om 23u30 thuis, met een noodzakelijke tussenkomst van Stacha, anders was ik niet thuis geraakt. Dat was iets te laat om nog aan mijn blog te beginnen. En ten tweede, want je zou kunnen denken, al die uren in stations en op de trein had ik toch tijd genoeg om die blog te maken…Klopt, maar ik had het echt zo gehad met die blog maken op die tablet, dat dat geen optie meer voor me was. De wonderen der techniek, maar Android en WordPress, dat is absoluut geen goed huwelijk. En de tablet versie van Lightroom, voor het bewerken van mijn beelden is ook één grote miserie. Ik dacht even dat ik terug in de tijd van een 14.4k modem zat, alleen het geluid ontbrak. De tablet is nu vervangen door een laptop en dat is één grote verademing. Super blij hiermee! In mijn B&B’s heb ik gewoonlijk toch vrij goeie Wi-Fi, dus dat komt helemaal goed!.

Aiai, weer meer gewicht in zijn rugzak zul je wel denken. Maar ik ga dat uitleggen. Ik heb nog meer nieuws. Mijn guilty pleasure, de draagbare koffiezet, nee, het was het toch niet voor mij. Ik vind het gewoon te veel gedoe voor wat het is. En dan gaat die kilo gewicht in mijn rugzak doorwegen. Ik kan eigenlijk altijd vrij gemakkelijk aan koffie geraken in de B&B’s die ik doe, dus dat extra koffietje overdag onderweg is eigenlijk niet zo nodig. Dus als iemand interesse heeft in een draagbare koffiezet, laat het maar weten. misschien vind jij het wel ergens leuk voor. Dus, de laptop weegt ongeveer 500 gram meer dan de tablet, maar mijn koffieapparaat van 1.000 gram eruit en ik maak toch nog 500 gram gewichtswinst volgende keer.

Over de wandeling van mijn laatste dag dan. De eerste 6 kilometer van de wandeling gingen over het strand van Wissant naar de voet van Cap-Gris-Nez. Prachtig was dat weer! Ik had weer eens het GR symbool gemist en zo kwam ik uiteindelijk uit op het einde van het strand, waar aan mijn rechterkant een niet al te hoge rotsformatie was, maar toch had ik weinig zin om daarover te klauteren, want ik kon niet zien wat er achter was. Aan mijn linkerkant was een hele flinke duin, zag er echt wel pittig uit. Dus ik had drie opties, de rotsen, de duin of terugkeren tot waar er weer een gewoon pad was. Dat laatste, daar had ik weinig zin in, de rotsen, dat zei ik al, dus het werd de duin. En dat was één grote mislukking. Met ongelofelijk veel moeite geraakte ik ongeveer halfweg, waarbij ik op een gegeven moment tot mijn enkels in de modder zakte. Door het gewicht van mijn rugzak verloor ik ook mijn evenwicht en viel ik pardoes midden in de struiken, en die waren niet lief. Halverwege werd de begroeiing zo dicht dat ik gewoon niet meer verder naar boven kon. De enige optie was terug naar beneden en dat was ook absoluut geen lachertje. Wat een geluk dat ik mijn wandelstokken had, zo geraakt ik toch nog heelhuids beneden.

Wijze les, geen halsbrekende toeren meer. Ik heb toen mijn drone gebruikt om bij die rotsen achter de hoek te kijken, maar daar zag ik vooral meer rotsen, dus wijselijk beslist om die challenge niet aan te gaan. Op de terugweg naar het pad kwam ik een leuk Waals koppel tegen en die vroegen of ze daar waar ik vandaan kwam nog verder konden. Ik heb het ze afgeraden :-). We hebben dan samen al babbelend de juiste weg naar Cap-Gris-Nez gevonden (de GR dus 😊) en een uurtje later stonden we erbij. Ik heb toen wat dronefoto’s gemaakt, maar ik heb niet te lang halt gehouden, want met mijn duinescapade had ik natuurlijk veel tijd verloren.

De laatste keer dat de GR mij had liggen en mij weer het binnenland in stuurde en dan ben ik met hulp van de GPS en Komoot zelfstandig naar het kustpad gewandeld, om daar te blijven! Onderweg kwam er plots een felle mist opzetten. Het was echt raar, het was in het begin echt alsof er rook uit de zee kwam en zo over het land spoelde. Gelukkig zag ik nog genoeg om op mijn gemak te blijven. Na nog een klein uurtje kwam ik aan in Audresselles, echt een schattig dorpje aan de kust. En wonder boven wonder was daar een cafeetje dat open was! Yeah!!! Ik mij daar neer gegooid en een lekkere Leffe besteld. Ik had toen ongeveer 17 kilometer gewandeld. In principe wilde ik nog tot Wimereux wandelen, want daar was er een bus naar Boulogne-Sur-Mer, dat ging ik al zeker niet meer halen, plus mijn lichaam kon dat ook zeker niet meer aan. Maar Wimereux was ook nog 9 kilometer van waar ik was. In Audresselles was er buiten dat café niet veel leven, maar het is wel een wonderschoon dorpje en de kust die ervoor ligt vond ik adembenemend mooi. Dat was trouwens de hele weg van Cap-Gris-Nez tot Ambleteuse zo.

Dus ik ben nog 2 kilometer verder gewandeld naar Ambleteuse, dat iets groter is en waar ik dacht een bus naar Boulogne te vinden. Helaas, de eerstvolgende bus was om 18u30, en dan was ik te laat voor mijn trein. Hulplijn Stacha even ingeroepen en die stelde voor dat ik een Uber zou proberen. Dat had ik nog nooit eerder gedaan, maar alles een eerste keer he. Die app geïnstalleerd, en een Uber opgeroepen om mij naar Boulogne te brengen. Dat ging echt heel vlot, ik denk dat ik een klein kwartiertje gewacht heb, toen was hij al daar. Dat was fijn geregeld. In the middle of nowhere.

Om 16u45 was ik aan het station van Boulogne, de eerste trein naar Lille was om 18u39. Met de pijn in mijn lichaam die ik had was dat lang wachten. Maar ook dat gaat voorbij! Ondertussen was ik al tot de ontdekking gekomen dat ik in Brussel geen aansluiting meer had naar Opwijk. Met lieve Stacha dan geregeld dat ik naar Mechelen zou komen en dat zij me daar dan zou oppikken om samen naar Opwijk te gaan. In Lille aangekomen bleek de trein naar Brussel 35 minuten vertraging te hebben, waardoor mijn aansluiting naar Mechelen ook weer later was. Gelukkig reed die wel nog. Uiteindelijk om 23u30 thuis dus. Stikkapot maar voldaan!!!

Mijn wandeling naar Cap Gis Nez, helemaal in de verte zie je het liggen.

De beelden in de mist

Dan nog wat mooie dronebeelden. Op de foto hier net onder zie de hoek met rotsblokken waar ik niet over wilde.

En op deze foto zie je wat de drone zag om de hoek achter die rotsen, waardoor ik besloot om dat toch maar niet te doen.

Ik met de duin die ik probeerde te beklimmen achter mij 🙂

Hieronder Cap Gris Nez

En dan nog wat leuke strandbeelden